Weerstand op een goddelijke kracht

Mijn hele leven voelde ik weerstand op een goddelijke kracht ….

Het geloof in een God associeerde ik met een mentale gevangenis.

Maar zoals ik eerder al schreef zit ik op dit moment in een hele diepe transformatie waarbij ik steeds krachtiger begin te voelen dat die diepe weerstand, juist mijn diepste kern bloot lijkt te gaan leggen.

Die weerstand begon ooit in mijn tienerjaren. Ik ben opgegroeid in een gereformeerd gezin waarbij het geloof in God heel centraal stond in ons dagelijkse leven. En als klein jongetje twijfelde ik geen moment aan die grotere macht. Ik had er diep respect voor. Ik wist niet beter. Het was de conditionering waar ik mee groot was geworden. Het was me als jongetje met de paplepel ingegoten.

Maar in mijn tienerjaren begon ik het geloof in een God steeds meer als een rem op mijn leven te ervaren. Steeds vaker werd het geloof in God mij voor de voeten geworpen waarom ik bepaalde dingen niet mocht doen of waarom bepaalde interesses ‘verkeerd’ waren. Het geloof in God begon me steeds meer de adem af te snijden en ik merkte dat ik het respect ook begon te verliezen. Ik had steeds meer moeite dat ik m’n hele leven in dienst zou moeten stellen van een God en daarbij mezelf volledig weg zou moeten cijferen. Ik had er helemaal geen zin in om ergens in te geloven als ik als individu dan helemaal niet meer toe deed. Als mijn stem, mijn eigen innerlijke kracht er niet meer toe zou doen. Uit die mentale gevangenis, daar wilde ik uit.

En daarom besloot ik om voorgoed met dat idee van God te breken. Een breuk die vooral pijn deed naar mijn ouders, omdat ze er intens verdriet van hadden. Maar het breken met God, daar had ik geen moeite mee, want het geloof was er inmiddels niet meer. Het was een conditionering die ik had losgelaten.

Ik liet het idee van een God volledig los, want ik wilde niet langer door een geloof geremd worden om mezelf te kunnen zijn. Ik wilde mezelf bewijzen en laten zien dat ik vanuit mijn eigen kracht tot grootste dingen in staat was. Ik wilde dat leven hebben van de ‘succesvolle’ mensen die ik om me heen dacht te zien en dat allemaal leken te doen zondere hulp van een God. Het geloof zoals ik dat kende, voelde als een afhankelijkheid, als een zwakte. Ik wilde bewijzen dat ik het alleen kon. Ik wilde ongeremd alles kunnen doen wat voelde als mij.

Tot 10 jaar geleden mijn lichaam er klaar mee was. Ik werd keihard op de rem getrapt. Ik leefde volledig in mijn hoofd en was iedere connectie met mijn lichaam kwijtgeraakt. Als ik nu terug kijk was ik alles behalve mezelf.

Na 4 jaar aan ploeteren met allerlei soorten hulp van psycholoog en haptonoom, besloot ik dat het genoeg was. Ik besloot om mezelf alle vrijheid te geven om te gaan ontdekken waar het leven werkelijk over gaat.

6 jaar geleden besloot ik alles op alles te zetten om te gaan ontdekken wie ik werkelijk ben. Ik besloot een diepe spirituele reis naar mezelf aan te gaan, om mijn ware essentie te ontdekken. Laagje voor laagje pelde ik al mijn beschermings mechanismes af. Laagje voor laagje pelde ik alle emotionele pijn af uit mijn huidige leven.

Tot ik ineens tijdens mijn eerste plantmedicijn ceremonie naar thema’s ging die niet langer met mijn leven te maken hadden. Tijdens deze diepe reis ging ik voor het eerst door de illusie van de dood en ik realiseerde me ineens dat het allemaal veel grootser is dan ik vanuit mijn mind altijd had geloofd.

Langzaam begon ik te beseffen dat ik niet een hoofd en een lichaam ben, maar dat ik een ziel ben. Een ziel die het aardse leven ervaart in een menselijk lichaam. Een besef dat echter op dat moment nog heel rationeel was. Ik voelde het nog niet heel sterk.

Tot ik met behulp van diep sjamanistisch energetisch werk, met 1 van mijn diepste angsten aan de slag ging: de angst om alle mooie dingen in dit leven kwijt te raken en een leven te ervaren van lijden.

Tijdens deze healing ademde ik krachtig door iedere laag van deze intense angst. Bij iedere laag ging ik verder terug in de tijd en kreeg ik herinneringen te zien van fases in mijn leven die ik had ervaren als een gevoel van lijden en intens worstelen met het leven. Tot ik ineens hele andere beelden door begon te krijgen.

Terwijl ik krachtig door de zware sensaties in mijn lichaam ademde voelde ik dat ik naar een heel ander bewustzijn ging. Ik zag een bron van helder wit licht en zag en voelde dat mijn ziel van deze goddelijke bron werd afgesplitst om als ziel het aardse leven aan te gaan. Een proces waarbij ik een intens verdriet voelde, alsof ik een hele diepe emotionele wond raakte.

Ik voelde heel sterk dat mijn ziel daar bij die goddelijke bron niet weg wilde. Mijn ziel wilde bij die bron blijven, bij dat gevoel van eenheid. Mijn ziel wilde het aardse leven niet aangaan, waar die goddelijke verbinding weg zou zijn.

Een hele, bijzondere en intense ervaring, die vooral een groots besef wakker schudde in mijn bewustzijn.

Deze ervaring liet mij beseffen dat die goddelijke kracht waar ik me zo hard tegen af had gezet, dat deze er wel degelijk is. Maar het liet me vooral beseffen dat het volledig anders is dan ik in mijn kerkelijke opvoeding had geleerd. Daar had ik geleerd dat het goddelijke boven mij staat, waar ik me aan moet onderwerpen.

Deze ervaring liet me juist zien dat ik er juist wel toe doe. Wij zijn als mens, als ziel, allemaal een afsplitsing zijn van die goddelijke bron. Wij hebben als mens dus allemaal een stukje van dat goddelijke in onszelf en we zijn allemaal met die bron verbonden.

Die verbinding had ik nu heel krachtig gevoeld. Als klein jongetje had ik het wel rationeel geleerd om er in te geloven, maar ik had het nooit gevoeld, waardoor ik er mee had kunnen breken.

Door deze ervaring begon langzaam de weerstand tegen die goddelijke kracht af te nemen en begon ik die verbinding steeds sterker te voelen. Dit deed ik namelijk niet zoals ik vroeger geleerd had door rationeel zinnen uit te spreken in de vorm van bidden. Nee, dit keer deed ik dat door die verbinding energetisch tot stand te brengen, waardoor ik het heel krachtig in mijn lichaam kan voelen. Een verbinding waarbij ik een liefde voel in mijn lichaam van een hele andere dimensie dan ik in mijn leven ooit had ervaren.

Eerst had ik er veel moeite mee om het woord ‘God’ in mijn mond te nemen, omdat het een beladen woord voor me was geweest. Het herinnerde aan tijden waar ik van weg wilde. Daarom noemde ik het “De bron”, want het voelde voor mij als de goddelijke bron van mijn ziel: daar waar ik van afgesplitst ben.

Maar ik begin steeds minder weerstand op het woord ‘God’ te voelen, omdat het gevoel in mij steeds krachtiger wordt dat het Goddelijke geen rem is op mijn leven, maar dat het Goddelijke juist die rem van mijn leven afhaalt. Het besef dat er een Goddelijke kracht is zorgt ervoor dat we die angsten los kunnen laten die ons in de weg staan om ons diepste potentieel te leven.

Door die goddelijke kracht toe te laten, laten we onszelf toe. Want jij bent dat goddelijke.

🔥 Michel