Jezelf de ruimte geven voor wie jij werkelijk bent

Lees de BLOG hieronder of beluister hem via onderstaande link.

Ben ik wel een echte sjamaan?

Heb ik wel genoeg vaardigheden om mezelf een sjamaan te mogen noemen?
Heb ik wel de juiste kennis in huis, om deze term voor mezelf toe te passen?

Typische vragen vanuit het westerse denken, die in het afgelopen jaar al heel vaak door mijn hoofd zijn gegaan.

In de zomer van 2023 was het namelijk het moment dat ik de knoop doorhakte en besloot om voor mezelf het label sjamaan te gaan gebruiken. Het was het moment dat ik zeer sterk voelde: “Nu klopt het!”

En was ik toen een expert op het gebied van het sjamanisme? Nee. Helemaal niet. Ik was volop aan het ontdekken en aan het leren.

De keuze om mezelf een sjamaan te gaan noemen was vooral een toestemming naar mezelf. Ik gaf mezelf toestemming om een rol te mogen uiten in deze samenleving, waarvan ik diep van binnen voelde dat ik dat ook daadwerkelijk ben. Een rol waar ik ook enorm naar verlangde om daar ruimte aan te mogen geven.
Een rol waar ik tot die tijd misschien wel bang voor was en ik onbewust de kop in had gedrukt om maar geaccepteerd te worden door de mensen om mij heen. Maar het verlangen om dit stuk van mezelf toe te mogen laten was inmiddels zo sterk geworden, dat het alle angst voor afwijzing inmiddels oversteeg. Alles in mij riep dat dit stuk naar buiten wilde. Ik verlangde naar die grote bevrijding.

De 3 jaar daarvoor, dat ik met mannen werkte, had ik me een life coach genoemd. Dat voelde toen als de meest passende term. Ik hielp tenslotte mannen om uit de dagelijkse onrust te stappen en weer op een hoger niveau naar hun leven te kijken. Ik hielp ze om weer helder te krijgen waar ze naar verlangden in dit leven.

Maar in deze 3 jaar waren mijn sessies stap voor stap steeds spiritueler geworden. Waar mijn klanten aangingen op mijn format in de rauwe natuur, waren het vooral de diepe energetische sessies waar ze de magie ervaarden van diepe rust en een diepe connectie met zichzelf.

Ik werd steeds bedrevener in het helende werk en het begeleiden van deze sessies. Puur op intuïtie leek ik precies te weten wat ik moest doen om mooie dingen te laten ontstaan bij mijn klanten. Wat ik ook deed, het leek altijd te kloppen. Rationeel kon ik het vaak niet verklaren, tot ik in aanraking kwam met het sjamanisme.

Een term die nog compleet nieuw voor me was. Maar dit resoneerde op alle vlakken. Het voelde als een verlengstuk op wat ik tot dan toe had gedaan. Het voelde alsof ik hiermee mijn manier van werken in de rauwe natuur en het spirituele met elkaar kon verbinden. Dit leek de 2 samen te brengen.

Ik besloot in de leer te gaan bij een sjamaan. Puur en alleen om meer te leren en te ontdekken. Ik had helemaal niet voor ogen dat ik een sjamaan zou zijn. Maar vanaf dat moment ging alles in een sneltrein vaart. Ik was dit avontuur aangegaan om skills te leren zoals ik die al m’n hele leven had geleerd. Maar al vanaf sessie 2 ontdekte ik dat ik zelf ook een 6e zintuig heb. Ineens kon ik verklaren waarom ik tot nu toe puur op gevoel de juiste dingen had gedaan als ik lichaamsgericht werk met mijn klanten deed. Mijn gevoel was altijd juist geweest, want ik werd door mijn 6e zintuig geleid. Nu kon ik het ineens verklaren. Ik bleek van alles bij mijn klanten te kunnen zien, maar vooral ook te kunnen voelen. Mijn hele leven was ik gefrustreerd geweest over mijn lichaam en nu ineens begreep ik dat ik met mijn lichaam heel veel van anderen waar kon nemen. Mijn lichaam werkte dus als een soort van ontvangst antenne.

Vanaf dat moment begonnen de puzzelstukjes langzaam op zijn plek te vallen. Ik begon me langzaam open te stellen dat ik misschien gaven en talenten had, waarvan ik nooit beseft had dat ik die zou kunnen hebben. Vooral gaven en talenten die vanuit mijn kerkelijke opvoeding werden gezien als duivelse krachten. Gaven en talenten waarvan ik dus had geleerd dat deze slecht zijn en er niet mogen zijn. Een conditionering die er heel sterk in zat.

Ik ging mee op een sjamanistische expeditie naar Zweden, waar we midden in de natuur een vision quest deden: een indiaanse traditie om een spirituele ontwaking in gang te zetten. Zo verbleef ik een lange nacht helemaal alleen op een rots midden in de natuur, met behulp van een krachtig plantmedicijn. Een sessie waar ik in ging met de intentie om de sjamaan in mezelf te ontdekken. Een bijzondere intentie als je bedenkt dat ik mezelf nog helemaal niet als een sjamaan identificeerde. En ik was heel nieuwsgierig wat het teweeg zou brengen.

Die nacht, terwijl ik onder invloed van het medicijn midden op de rots zat, gebeurde er iets heel bijzonders. Ik voelde dat mijn lichaam helemaal overgenomen werd en dat ik veranderde in een adelaar. Een adelaar die opsteeg en cirkels vloog boven de rotsen waar ik verbleef. Ik voelde me helemaal 1 met deze adelaar. Een hele intense ervaring waar ik geen raad mee wist. Ik snapte niet hoe dit een antwoord op mijn vraag was, over welke sjamaan er in mij zit.

Maar in de maanden er op begonnen die puzzelstukjes in elkaar te vallen. De rol van de adelaar begon me steeds duidelijker te worden.

De adelaar staat voor het allerhoogste perspectief waarmee we naar het leven kunnen kijken. De adelaar kijkt niet langer naar het leven vanuit het perspectief van een mens. Nee, de adelaar kijkt vanuit het perspectief van de ziel, vanuit het goddelijke perspectief. De adelaar leert om te kijken vanuit het perspectief van het hart en de goddelijke liefde. De adelaar laat zien waar het leven werkelijk over gaat.

En dat was precies waar het voor mij altijd om te doen was geweest als ik met mijn klanten op avontuur ging. Ik wilde hen vooral verbinden met waar het leven werkelijk over ging. Ze meenemen naar dat allerhoogste perspectief. Weg uit de dagelijkse illusie en zien waar het leven echt over gaat en wie jij diep van binnen werkelijk bent. Ik wilde ze verbinden met iets veel groters dan zichzelf.

Dat was een besef dat langzaam door begon te dringen. Het besef dat ik in de basis allemaal al precies deed wat een sjamaan eigenlijk doet. Ik was het allemaal nog volop aan het ontdekken, maar ik verlangde heel sterk om naar dat hoogste perspectief van de adelaar te gaan met mijn deelnemers.

Net zoals een sjamaan verlangde ik er naar om mensen met het grotere, onzichtbare in dit leven te verbinden. Om mensen bewust te maken dat het leven veel grootser is dan wat wij hier met onze ogen waar kunnen nemen. Net zoals een sjamaan verlangde ik er naar om mijn deelnemers meer te laten zien dat alles in ons leven gebeurt voor een reden en dat alles door een goddelijke kracht wordt geleid.

Maar vanuit de rol als life coach voelde ik me enorm geremd in die brug functie tussen het aardse leven en het perspectief van de ziel. Het voelde alsof ik nog met handboeien moest werken in mijn sessies en niet kon benoemen waar het werkelijk over ging. Het voelde alsof ik nog te stiekem moest doen. Maar ik voelde me nog niet die sjamaan. Ik keek nog teveel op naar dat begrip. Dat zag ik nog niet in mezelf.

Maar dat veranderde toen ik samen met 20 anderen begon deel te nemen aan een sjamanitsche medicijnwiel opleiding. 20 anderen waarvan ik het gevoel had dat ze er allemaal al voor gestudeerd hadden, terwijl het voor mij nog zo nieuw was.

Maar hoe langer we in de sessie zaten, hoe comfortabeler ik me begon te voelen. Het begon eigenlijk voor het eerst te voelen als een thuis wat ik nooit eerder had ervaren. Ik had me nooit eerder zo op mijn gemakt gevoelt en het voelde alsof ik voor het eerst helemaal ongeremd mezelf kon zijn. En langzaam begon ik te beseffen dat ik net zoals die 20 anderen ook een sjamaan ben. Voor het eerst durfde ik een rol te pakken, waarvan ik als de dood was geweest dat ik dat niet zou kunnen. Dat ik er keihard mee op mijn bek zou gaan. Maar het bijzondere was dat ik ook kon wat al die anderen konden.

Het sjamanisme was nog zo nieuw voor me, maar het voelde op alle vlakken alsof ik een 2e kans kreeg om mijn leven aan te gaan. Een leven waar ik altijd naar had verlangt.

Dat maakte een krachtige stem in mij wakker: “Jij mag dit met je ouders delen. Jij mag dit met de wereld delen. Jij mag delen dat je een sjamaan bent.”

En dat voelde alsof iemand de handboeien van mijn armen haalde. Het voelde als de grootste bevrijding in mijn leven om dit hardop uit te spreken naar mijn ouders en naar de wereld. Eindelijk hoefde ik me niet langer af te remmen in wat ik werkelijk met de wereld om mij heen wilde delen. Eindelijk gaf ik mezelf de toestemming om openlijk mijn waarheid uit te spreken.

Ook in mijn werk met klanten voelde het alsof ik de handboeien eindelijk af mocht doen. Door mezelf sjamaan te noemen in plaats van life coach kon ik mijn programma naar een heel ander niveau brengen en focussen op dat waar het werkelijk over gaat.

Door mezelf een sjamaan te noemen gaf ik mezelf de ruimte en de toestemming om uit alle verwachtingspatronen van het dagelijkse leven te stappen en mezelf in een rol te zetten waar ik juist die verbinding mag leggen met het goddelijke aspect in onszelf en in ons leven.

En sinds ik die ruimte heb gecreëerd, gebeuren er in mijn leven de meest mooie dingen ….

Mijn eigen persoonlijke proces is in een sneltrein vaart gekomen. Waar ik eerst nog volop twijfelde of ik inderdaad een sjamaan ben, wordt de sjamaan in mij juist volledig wakker. Ik ontdek steeds meer dat alles er al is, maar dat ik het alleen maar toe hoef te durven laten in mijn leven. Dit is wie ik werkelijk ben. Dit is geen titel die ik mezelf heb gegeven, maar een rol die mijn ziel heeft in dit aardse leven.

Dat is dus heel anders dan hoe ik ooit in het bedrijfsleven was begonnen als wetenschapper en ontwikkelaar. Daar had ik keihard voor gestudeerd om mezelf master of science te mogen noemen. Ik had keihard gewerkt om een rol in het bedrijfsleven af te dwingen en me daarin te bewijzen. Maar het was allemaal niet wie ik was. Het was een rol die ontstaan was vanuit pijn waar ik van weg wilde komen. En daardoor was ik ook weggeraakt van mezelf.

Maar mijn leven als sjamaan was heel anders ontstaan. Dit was ontstaan door mijn innerlijke stem van diep verlangen te volgen en toe te laten. En daarin had ik niks te bewijzen. Daarin hoefde ik alleen maar mezelf te zijn en mezelf toe te laten. Ik hoefde me alleen maar over te geven aan het leven en het te laten gebeuren.

Dus om terug te komen op de eerste vraag: “Ben ik wel een echte sjamaan?”

Een vraag waar we eindeloos over kunnen discussiëren als we de definitie van een sjamaan er bij zouden pakken. Maar daar gaat het dus ook helemaal niet om.

Voor mij is het op dit moment de beste term die mij de meeste ruimte en vrijheid geeft om die persoon te kunnen zijn die ik diep van binnen wil zijn. En die ruimte en die vrijheid die gun ik mezelf.

En dat wil ik jou ook meegeven met mijn verhaal. Jij mag het jezelf die ruimte gunnen om die persoon te kunnen en mogen zijn waar jij diep van binnen naar verlangt. Alles begint met jezelf ruimte daarvoor te geven en uit alle verwachtingen te durven stappen. Zodra je dat hebt gedaan, dan kan de magie in je leven gaan stromen. Dan pas ga jij ontdekken wie jij diep van binnen werkelijk bent. Dan pas kun de ware jij wakker worden.

🔥 Michel