ADHD, hyperfocus en zelfacceptatie

Als klassieke ADHD’er leef ik van hyper focus naar hyper focus.

Ik heb dan een enorme obsessie in mijn hoofd en kan dan met niks anders meer bezig zijn dan dat.

Een nieuw doel, of een nieuwe interesse. Mijn hoofd is voortdurend kansen en mogelijkheden aan het zoeken om dat doel te bereiken of meer over dat onderwerp te weten te komen.

“Oh jee, daar gaan we weer ….” Reageert mijn vrouw Mandy dan 🙄

Als ik in zo’n hyper focus zit, dan praat ik over niks anders meer dan dat specifieke onderwerp. Dus Mandy detecteert al heel snel dat ik weer in zo’n nieuwe hyper focus zit 😉 Want ineens ben ik haar voortdurend over dat onderwerp aan het vertellen. Of ze het nu wil horen of niet 🙄

De andere kant uit geeft het ook wel wat uitdagingen. Want mijn hoofd heeft namelijk helemaal geen interesse in zaken die niet gerelateerd zijn aan het onderwerp. Ik vind het super moeilijk om dan te luisteren naar dingen die daar helemaal niks mee te maken hebben. Dat kost me super veel energie. Ik haak dan heel snel af, iets wat in onze relatie vaak leidde tot conflict.

Ik weet echter inmiddels dat die hyper focus juist mijn super kracht is en ik ‘m het beste gewoon toe kan laten, ook als dat tot frictie leidt en ongemak.

Juist door steeds die hyper focus te volgen heb ik steeds mijn grootste levensdoelen bereikt. Ook lukt het daardoor steeds opnieuw om met mijn klanten grootse doorbraken te bereiken. Zonder die hyper focus zou ik steeds in een comfortabele, makkelijke, veilige leventje stil blijven zitten. Maar die hyper focus zorgt er juist voor dat ik steeds opnieuw uitdagingen aan ga buiten m’n comfort zone. Die hyper focus geeft me de interne kracht en de motivatie om door het ongemak te gaan. En dit heeft me al zoveel moois gebracht.

Het grootste deel van mijn leven was ik me daar niet bewust van en was ik er eigenlijk vooral tegen aan het vechten, omdat het me een gevoel van eenzaamheid gaf in de relatie met anderen. Ik vond het lastig dat ik alleen zat in die hyper focus, die anderen vaak niet begrepen. Ik vond weinig aansluiting met de mensen om me heen. En socializen gaat ook niet altijd bepaald makkelijk als je moeite hebt om interesse te tonen in onderwerpen die niet in die focus zitten.

Vorig jaar kreeg ik echter een keiharde spiegel op dit aspect van mijzelf.

Tijdens een huwelijkscrisis met Mandy had ik een kortstondige relatie met een andere vrouw, die enorm veel moeite had met precies dit aspect van mij. Het voelde vooral ik voor de keus werd gesteld of ik eindelijk dit aspect van mezelf zou omarmen. Ik werd uitgedaagd om de angst voor eenzaamheid in de ogen te kijken, maar daarbij mezelf volledig te accepteren.

En dat is waar dit leven op het hoogste niveau over gaat. Zelf acceptatie.

Het gaat namelijk nooit over die ander. Het gaat altijd over jezelf.
Mandy en die andere vrouw waren een spiegel in dat proces.

Die ander laat alleen maar zien waar jij jezelf nog niet accepteert.

🔥 Michel