De angst om door de mand te vallen – Een les in onvoorwaardelijke liefde

Lees de BLOG hieronder of beluister hem via onderstaande link

De angst om ontmaskerd te worden …

De angst dat mensen ontdekken dat jij niet die prestatie waar kan maken ….

Een angst die ik in mijn leven vaak gevoeld heb. Dat begon al bij mijn eerste baan in het bedrijfsleven. Ik had vaak het gevoel dat de mensen om mij heen het beter wisten dan ik. Ik was Cum Laude afgestudeerd aan de TU in Delft. Ik was op papier de beste van mijn jaar. Maar in mezelf voelde ik dat nooit. Hoe hoog die cijfers op dat papiertje ook waren. In mijn werkomgeving waren er altijd mensen die nog veel hogere diploma’s hadden en mannen die altijd een weerwoord hadden op datgene wat ik zei. Hoeveel ik ook geleerd had tijdens mijn studie, ik had nog steeds het gevoel dat ik maar een wankele basis had in deze bedrijfsomgeving. Ik had gevoel dat ik er alles aan moest doen om mezelf over eind te houden en te bewijzen dat ik die resultaten kon leveren die van mij verwacht werden.

5 jaar lang had ik keihard gestudeerd om op 1 van werelds grootste research labs te kunnen werken als wetenschapper en ontwikkelaar. Keihard had ik gestudeerd om grootse dingen in mijn leven te kunnen gaan doen bij dit bedrijf waar ik zo’n bewondering voor had. Maar ik had het gevoel dat ik me hier vooral overeind moest houden in deze rationele wereld van wetenschap.

Een rationele wereld waar ik steeds dieper in was geraakt sinds mijn middelbare schooltijd, omdat ik wilde ontdekken hoe de wereld werkte. Wetenschap en ratio fascineerde mij enorm. Ik wilde terug naar de kern van alles, begrijpen hoe het leven werkt. Steeds dieper dook ik in deze rationele wereld. Een richting waar mijn vader vooral weerstand op gaf en waar hij me niet in steunde. Mijn keuze voor de rationele wetenschap zorgde dat de afstand tussen mij en mijn vader steeds groter begon te worden. Ik scoorde steeds hogere cijfers op school, wat mij een goed gevoel gaf. Maar thuis bij mijn ouders kreeg ik die bevestiging niet. Daar voelde ik geen trots op mijn school resultaten. Daar voelde ik eerder weerstand op mijn drive en ambitie. Het voelde vooral alsof ik iets fout aan het doen was. Daardoor zocht ik nog meer de bevestiging in hogere cijfers op school. Daar kreeg ik het gevoel dat ik iets goed deed. Mijn cum laude diploma gaf me het gevoel dat ik er toe deed en dat ik goed genoeg was om in deze wereld mee te draaien en van waarde te zijn.

Maar in het bedrijfsleven was die beoordeling met cijfers ineens weg. Er waren geen scores meer die mij de bevestiging gaven dat het goed genoeg was. Er was geen maatstaaf meer en er was geen beoordeling meer. Dus wanneer was het nu goed genoeg? Wanneer voldeed ik aan de eisen? Wanneer was mijn geleverde resultaat voldoende? En wanneer dreig ik door de mand te vallen? Het was een innerlijke strijd die nooit te winnen was.

Vorig jaar ontdekte ik dat ik een sjamaan ben. Niet zoals 22 jaar eerder in mijn leven, door er jarenlang voor te studeren of door jarenlange ervaring in het bedrijfsleven op te doen. Nee, het was eigenlijk nog compleet nieuw voor me. Ik was er nog geen jaar eerder mee in aanraking gekomen op mijn pad van persoonlijke ontwikkeling. Heel anders dus dan in mijn loopbaan van 18 jaar, waar ik 5 jaar fulltime voor gestudeerd had aan de Technische Universiteit. Het was ‘ineens’ op mijn pad gekomen en had me heel sterk aangetrokken. Een krachtige stem in mij had gezegd dat ik me hier in moest gaan verdiepen, ook al wist ik er nog helemaal niks van. Buiten een zweethut ceremonie en een plantmedicijn reis was het helemaal nieuw voor me.

Op een hele bijzondere manier was ik in contact gekomen met een sjamaan en ik had hem verteld dat ik naar de volgende stap wilde met de mannen in mijn coachings programma. Ik vertelde hem dat ik niet langer afhankelijk wilde zijn van hun rationele verhalen, maar dat ik zelf de emotionele pijn wilde kunnen zien waar mijn klanten mee worstelden. Ik wilde wederom beter kunnen presteren met mijn klanten. Want was het resultaat wat ze bij mij behaalden wel goed genoeg? Zou ik mijn klanten wel tevreden kunnen houden met de sessies die ik deed? Ik wilde daarom meer vaardigheden leren om uit die angst te komen. Vaardigheden die ik dacht te leren op een manier zoals ik in mijn leven al regelmatig nieuwe skills had geleerd.

Maar het bleek heel anders uit te pakken dan ik had verwacht. Er ging een hele nieuwe wereld voor me open. Ik ontdekte al bij de 2e sessie dat ik een soort van 6e zintuig heb, waarmee ik beelden doorkrijg van de ander en daarbij heel sterk de emoties in mijn eigen lichaam voel.
Waar ik had verwacht allerlei kunstjes te moeten gaan leren, bleek ik zonder veel moeite al heel veel te kunnen. Maar het was nog compleet nieuw voor me. Ik moest het hele sjamanisme nog helemaal gaan ontdekken. Heel anders dan elektrotechniek waar ik 5 jaar voor had geleerd en een cum laude diploma had.

Maar het fascineerde me enorm en ondanks het nieuwe aspect van alles begon ik mijn vaardigheden meteen toe te passen met mijn klanten. Want ondanks dat het vaak nog onwennig was, voelde het als thuiskomen bij mezelf. Het voelde heel anders dan toen ik na 5 jaar studeren in de industrie ging werken en voortdurend het gevoel had dat ik mezelf moest bewijzen. Dit was wat ik diep van binnen verlangde om te doen in mijn leven. En iedere dag werkte ik aan het verder ontwikkelen van mijn 6e zintuigen. Maar toch kwam nog regelmatig die onzekerheid terug. Dat stemmetje: “wat als ik nu door de mand val?” Ik wilde daarom nog meer leren.

Ik besloot om bij dezelfde leermeester aan te sluiten bij een medicijnwiel opleiding. Een opleiding waar ik met ruim 20 anderen aan mee deed. Een groepssetting waarbij ik weer even dat gevoel had als toen ik in mijn eerste baan op dat research lab begon. Het gevoel alsof jij het groentje bent in de groep en de anderen aanvoelen alsof ze al volledig afgestuurd zijn in dit onderwerp. Een setting van 20 sjamanistische experts die mij weer dat angst gevoel gaven om door de mand te vallen, om te ontdekken dat ik de nep sjamaan in de groep ben. Door het groepsaspect ging ik me met die 20 anderen vergelijken op mijn expertise niveau. Zou ik wel aan de verwachtingen van al die anderen kunnen voldoen?

Maar ondanks al die twijfel gevoelens voelde ik een hele krachtige stem in mezelf: “dit is wat ik wil. Dit is wat ik wil leren, dit is wat ik wil ontdekken.” Ik liet die angst om ontmaskerd te worden dus niet de overhand nemen. Ik ging zelf met deze angst het gesprek aan, omdat ik weet dat het een beveiligingsmechanisme is vanuit mezelf.

En al heel snel ontdekte ik dat ik absoluut geen bedrieger was in de groep. Ik ontdekte dat ik net zoals de anderen zeer krachtig met energie kan werken en dat ik mijn eigen unieke 6e zintuigen heb. Ik Ontdekte vooral ook dat ik geen kunstje kwam leren, maar vooral kennis en talenten in mijzelf aan het wakker schudden was.
Het was heel anders dan tijdens mijn studie aan de TU Delft, waar ik na 5 jaar lang keihard studeren het gevoel had dat ik nog steeds aan het begin stond en niks wist. Nee, hier leerde ik geen nieuwe dingen, maar werd er vooral van alles wakker geschud wat er al lang was en waar ik meteen heel krachtig mee kon werken. En de enige rem op dat alles was vooral mijn angst dat ik het niet zou kunnen, dat ik door de mand zou vallen. De stemmetjes van mijn rationele mind.

Als geen ander weet ik hoe angst ons kan remmen om de dingen te doen waar we diep van binnen naar verlangen. Steeds weer benoemde ik daarom hardop in de groep wanneer ik die twijfel aan mijn eigen talenten had. Door dit benoemen van mijn angst hoefde ik mezelf niet langer te bewijzen naar die anderen. Ik was daarmee liefdevol naar mezelf en gaf mezelf toestemming om het op mijn tempo te doen. Ik hoefde me als sjamaan niet als een groter expert voor te doen dan ik was. Juist door zacht te zijn naar mezelf, hoefde ik niks te bewijzen en was ieder resultaat wat ik bereikte okay. En juist door die open en liefdevolle instelling konden er mooie dingen gebeuren. Ik liet de verwachting naar het specifieke resultaat los en ervaarde alles wat er bereikt mocht worden vanuit verwondering. Ik ervaarde daarbij een diepe voldoening.

Als we net zoals ik ambitieus zijn, zijn we heel resultaat gedreven. We focussen volledig op doelen die gehaald moeten worden. En als dat doel gehaald is, dan verwachten we dat het goed zal zijn. We verwachten dat we voldoening gaan voelen. Een gevoel wat echter meestal nooit komt.

Onder die ambitieuze drive zit vooral een angst. De angst om ontmaskerd te worden. De angst dat het nooit genoeg zal zijn. De angst dat jouw resultaat teleur zal stellen en mensen je af zullen wijzen. En we doen er alles aan om te zorgen dat dat niet zal gebeuren. Maar hoe hard we ook ons best zullen doen, het zal nooit goed genoeg zijn. Nooit zal iemand tegen je gaan zeggen dat het goed genoeg is. Hoe harder je je best doet, hoe harder je vooral de angst in jezelf aan het onderdrukken bent.

Waar het dus over gaat is kun je zacht en liefdevol naar jezelf zijn. Kun je liefdevol naar jezelf zijn als jij geen resultaat bereikt of kunt leveren? Kun je liefdevol naar jezelf zijn als je op je bek gaat? Kun je liefdevol naar jezelf zijn als anderen in jou teleurgesteld zijn? Durf je openlijk uit te spreken dat je twijfelt aan jezelf en aan jouw bekwaamheid, zonder jezelf af te wijzen?

Want dat is waar onvoorwaardelijke liefde over gaat. Dat is waar dit leven in de essentie over gaat. Het leven is niet bedoeld om jou jezelf te laten bewijzen, dat is een illusie die wij in het leven meekrijgen.
Nee, het leven wil jou leren om onvoorwaardelijk van jezelf te houden. Te leren om van jezelf te houden onder condities wanneer wij geleerd hebben dat we er in deze wereld niet toe doen. Te leren om van jezelf te houden in situaties wanneer jij ontmaskerd zou kunnen worden.

Onvoorwaardelijke liefde gaat er vooral over dat er juist geen enkel masker nodig is. Er is niks wat verborgen hoeft te worden in jou. Jij hoeft niks te bewijzen en alles in jou is goed zoals het is. Als je dat meer en meer toe kan laten in je leven, gaan angsten verdwijnen, en ga je verwondering ervaren met alles wat het leven naar je toe brengt, omdat er niet langer verwachtingen zijn.

Dat is de les die het leven ons leert. Dat is de les in onvoorwaardelijke liefde.

🔥 Michel