Pijn op de relatie met je moeder

“Het spijt me als ik je pijn heb gedaan …”

Met tranen in haar ogen spreekt mijn 82 jaar oude moeder deze woorden naar me uit.

“Dat was helemaal niet mijn bedoeling ….”

Ik trek haar naar me toe en ze laat zich voor het eerst in haar leven stevig in mijn armen nemen en haar troosten. Knuffelen heeft ze altijd moeilijk gevonden. Ik houd haar stevig vast en laat haar voelen dat ik het haar niet kwalijk neem en dat haar pijn en verdriet er volledig mogen zijn.

Ze heeft er heel veel moeite mee dat mijn vrouw en ik besloten hebben om uit elkaar te gaan. Toen ik haar dit vertelde kon ze het niet bevatten. Ik voelde haar diepe paniek en angst in haar lichaam.

Een scheiding, kinderen zonder beide ouders, een plaatje wat er bij haar niet in kan. Dat is niet hoe het leven voor haar hoort te zijn.
Ik heb haar altijd voor die pijn willen behoeden. Ik wist dat ze het hier heel moeilijk mee zou gaan hebben. Dat ze het niet zou kunnen bevatten.

“Maar je was ook altijd veel te veel van huis. Je liet haar en de kinderen veel te veel alleen. Ik heb het zo vaak tegen je gezegd.”
Woorden die ze iedere keer weer naar me blijft herhalen.

Maar ook woorden die mij iedere keer weer enorm pijn deden als ze ze naar me uitsprak. Want ik voelde me door mijn moeder daarmee vaak enorm afgewezen. Het gaf me vaak het gevoel dat ik alleen maar een goede papa zou zijn als ik iedere dag fysiek thuis ben bij mijn vrouw en kinderen.

“Je weet dat ik een hele goede papa ben en zielsveel van mijn kinderen houd. Ik zou ze nooit in de steek laten.”

“Maar ik kan niet langer in dit leven blijven alleen maar om te voorkomen dat jullie er geen pijn en verdriet van hebben?”
“Dat is toch niet de bedoeling?”

“Ik ga nu een nieuw hoofdstuk in mijn leven openen, waarin ik dat in mijn leven toe ga laten wat ik al zo lang verlang.”

“Gun je me dat geluk?” Vraag ik haar.

Ze knikt. Ze zegt niet veel, maar ik voel dat ze me dat gunt.
Het verdriet en de weerstand heeft niks met mijn keuzes te maken. Het is vooral haar eigen pijn die ik met mijn keuzes wakker maak.

Veel mensen vragen aan mij waarom ik over deze intieme processen schrijf.

Alle mannen die bij mij komen worstelen met deze thema’s. Allemaal thema’s die er niet mogen zijn, omdat er zo ontzettend veel oordeel op zit. We vinden er allemaal wat van.

Bij mij voelen de mannen de ruimte om hun verhaal te delen. Verhalen die ze zelfs niet met hun partner durven delen. Ze voelen bij mij de veiligheid om alles te bespreken, dingen waar ze zich schuldig over voelen en voor schamen. Juist omdat ik er zelf heel open in ben en omdat ik er niks van vind. Ik heb er geen oordeel op. Alles mag er zijn. Ik zie alleen maar de liefdevolle man achter ieder verhaal, achter iedere pijn.

Dat is ook de uitnodiging die ik jou geef. Heb geen oordeel op mijn verhaal. Geen oordeel op wat ik schrijf. Maar ga bij jezelf voelen welke pijn er wakker word en door jou gezien wil worden.

🔥 Michel