Voor het eerst voel ik diepe trots

Op doorreis in Nederland besloot ik om spontaan mijn oude studentenstad Delft te bezoeken.

21 jaar geleden studeerde ik hier cum laude af. Na 5 jaar keihard werken, behaalde ik mijn Master of Science in Electrical Engineering. Ik was de eerste van mijn jaar die afstudeerde.

Maar ik voelde me nooit trots. Toen niet en in de jaren erna ook niet. Ik voelde eerder teleurstelling. Misschien zelfs schaamte. Maar ik begreep nooit waarom.

Ik voelde me helemaal niet die wetenschapper die ik op papier zou moeten zijn. Ik voelde me helemaal niet thuis in deze wereld.

Ik schaamde me altijd dat ik aan de TU had gestudeerd. Ik baalde altijd dat ik nooit een andere richting had gekozen, zodat mijn leven een andere richting had gehad en ik niet in die wereld terecht was gekomen waar ik me zo alleen in voelde en 18 jaar lang in zou vertoeven.

Tot vorig jaar mijn eigen spirituele leermeester tegen me zei: “Wijs niet de wetenschapper in jezelf af. Maar omarm hem. Dat is wie jij bent.”

Een uitspraak waar ik op dat moment moeite mee had. Ik was heel bewust uit een leven gestapt waarin ik alles vanuit mijn hoofd deed: vanuit de ratio. Ik was heel bewust de reis naar binnen aangegaan om contact te maken met mezelf, contact met mijn gevoel, met mijn hart. Weg uit de “gevoelloze” wereld van de wetenschap. Ik wilde niks meer te maken hebben met dat deel van mijn leven waarin ik alles met mijn hoofd deed.

Maar in het afgelopen jaar begon zijn uitspraak ineens te landen. Ik besefte dat ik wel degelijk die wetenschapper ben. Mijn hele leven lang probeer ik al te ontdekken hoe het leven werkelijk werkt. Hoe het leven werkt op het allerhoogste en diepste niveau. Ik wilde het begrijpen.

Daarom voelde ik na mijn afstuderen die teleurstelling. Ik had namelijk 5 jaar gestudeerd en had voor mijn gevoel meer vragen dan antwoorden gekregen op die diepere levensvragen. De wetenschap had niks voor me beantwoord. Mijn wetenschappelijke studie van 5 jaar leek me geen enkel antwoord te hebben gegeven.

Maar als ik nu terugkijk besef ik me dat die 5 jaar me dat wel degelijk heeft gebracht.
Ik moest eerst dit ene extreme van de ratio ervaren om het andere extreme van het gevoel en het goddelijke te kunnen doorgronden. Ik had deze 5 jaar van keihard naar de ratio nodig om de spanningsboog heel krachtig op te spannen.

Want dat is namelijk hoe dit aardse leven werkt. Het aardse leven is een duale beleving. Dat betekend dat alles draait om tegenstelling. Onze ziel kiest heel bewust de tegenovergestelde ervaring van waar het werkelijk naar verlangt. De ziel kiest eerst donker, zodat daarna het licht kan worden ervaren. Mijn studie was dus geen foutje. Het was op hogerhand allemaal zo bedoeld.

En dat besef ik me nu. En dat maakt me super trots dat ik deze fantastisch mooie studie heb mogen doorgronden. Dat ik de kracht en het doorzettingsvermogen had om door dat extreme te kunnen gaan, zodat ik op het hoogste niveau nu kan voelen hoe het leven wel werkt.

Want inderdaad, als sjamaan ben ik diep van binnen absoluut die wetenschapper. Ik houd niet van “zweverig” gedoe. Ik wil altijd exact weten hoe het zit. Maar als sjamaan weet ik inmiddels dat ik die antwoorden allemaal in mezelf kan vinden.

En juist de wetenschapper in mij heeft ervoor gezorgd dat ik al die diepere kennis heb kunnen vergaren, zodat ik mijn deelnemers zelf op al die lessen kan teachen tijdens mijn expedities.

En daarom voel ik nu diepe trots dat ik ooit op deze plek die basis wist te leggen. Alleen besefte ik het me toen nog niet.

🔥 Michel